بسراغ من اگرمی آیی

گفتم: خدایا ازهمه دلگیرم

گفت حتی ازمن ؟

گفتم خدایا دلم را ربودند

گفت پیش ازمن؟

گفتم خدایا چقدر تو دوری

گفت تو یامن؟

گفتم خدایا تنهاترینم

گفت پس من؟

گفتم خدایا کمک خواستم

گفت ازغیرمن؟

گفتم خدایا دوستت دارم

گفت بیش ازمن؟

گفتم خدایا اینقدر نگو من               گفت من توام  تو من

شرلوک هلمز و واتسون رفته بودند صحرا نوردی و شب هم چادری زدند و زیر آن خوابیدند. نیمه های شب هولمز بیدار شد و آسمان
رانگریست. بعد واتسون را بیدار کرد و گفت:  نگاهی به آن بالا بینداز و به
من بگو چه می بینی؟
واتسون گفت:   میلیونها ستاره می بینم .

هولمز گفت:  چه نتیجه میگیری؟
واتسون گفت:
ازلحاظ روحانی نتیجه می گیرم که خداوند بزرگ است و ما چقدر در این دنیا حقیریم.
از لحاظ ستاره شناسی نتیجه می گیریم که زهره در برج مشتری است، پس باید
اوایل تابستان باشد.
از لحاظ فیزیکی، نتیجه میگیریم که مریخدر محاذات قطب است، پس ساعت باید
حدود سه نیمه شب باشد.
شرلوک هولمز قدری فکر کرد و گفت:
واتسون تو احمقی بیش نیستی. نتیجه اول و مهمی که باید بگیری اینست که
چادر ما را دزدیده اند!
 

گاهی گمان نمیکنی و میشود
گاهی نمیشود که نمیشود
گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است
گاهی نگفته قرعه به نام تو میشود
گاهی گدایی و گدایی بخت توست
گاهی تمام شهر گدای تو میشود

(راز موفقیت) زندگی را باید عاقلانه شناخت، عاشقانه پیمود و عارفانه به پایان رسانید

زندگي شوق رسيدن به همان فرداييست

                                            كه نخواهد آمد

تو نه در  ديروزي و نه در فردايي

              ظرف امروز پر از بودن توست

                                                  "زندگي را درياب."

"  دل من تنهاشد  "

من ودل وآنچه در اوست   جملگی ازاوییم

میتوان هرچه نوشت یا که سرشت  با خم وپیچ قلم

از ازل تا به ابد    ازالست تا به عدم

بی پروبال بدانسو کوچید یا که بالی بکف آریم وبدان آویزیم تا فراسوی زمان

چه کنیم مجبوریم

آنکه پیچ قلمش به خم آورد مرا

یا که خم داد به آن   پرپروازم داد

خود به این امر آگه

که مرا او هل داد به سراپرده تن

چه که او میدانست در نهانخانه دل

بجز او هیچ کسی را نتوان داخل کرد

پس خود او بود که همراهم بود

نهراساند ، دلم را  و چو گنجشک بپرواز درآورد اورا

دل من چاه ندید

بجز این   زهرجا که پرید این دل من

 او میدید

دل تنها بخیال خودش  انگاشت که راه است  و    برو تا برسی   او باتوست

وندانست که  شاید   ناگه     برسد تنهایی

الهی تو چه بی منتها میبخشی وما چه حسابگرانه تسبیح میگوییم

صبرکردن دردناک است وفراموش کردن دردناک ترولی ازاین دودردناکتراینست که ندانی باید صبر کنی یا فراموش

برای اداره کردن خودت ازعقلت استفاده کن وبرای اداره کردن دیگران ازقلبت

همیشه ازخوبیهای آدمها برای خودت یک دیوار بساز هروقت درحقت بدی کردند فقط یک آجر ازدیوار بردار بی انصافیست اگر دیوار را خراب کنی

 شیطان را دید. نشسته بر بساط صبحانه و آرام لقمه برمیداشت. گفت: ظهر شده، هنوز بساط کار خود را پهن نکرده ای؟ بنی آدم نصف روز خود را بی تو گذرانده اند...

شیطان گفت: خود را بازنشسته کرده ام. پیش از موعد!

گفت: به راه عدل و انصاف بازگشته ای یا سنگ بندگی خدا به سینه می زنی؟

گفت: من دیگر آن شیطان توانای سابق نیستم. دیدم انسانها،

آنچه را من شبانه به ده ها وسوسه پنهانی انجام میدادم،

روزانه به صدها دسیسه آشکارا انجام میدهند. اینان را به شیطان چه نیاز است؟...

شیطان در حالی که بساط خود را برمیچید تا در کناری آرام بخوابد، زیر لب گفت:

آن روز که خداوند گفت بر آدم و نسل او سجده کن، نمیدانستم که نسل او در زشتی و دروغ و خیانت، تا کجا میتواند فرا رود، و گرنه در برابر آدم به سجده می رفتم و میگفتم که: همانا تو. پدر شیاطینی...

به شیطان گفت: «لعنت بر شیطان»!لبخند زد. پرسید: «چرا می خندی؟» پاسخ داد:«از حماقت تو خنده ام می گیرد» پرسید: «مگر چه کرده ام؟» گفت: «مرا لعنت می کنی در حالی که هیچ بدی در حق تو نکرده ام» با تعجب پرسید: «پس چرا زمین می خورم؟!» جواب داد: «نفس تو مانند اسبی است که آن را رام نکرده ای. نفس تو هنوز وحشی است؛ تو را زمین می زند.» پرسید: «پس تو چه کاره ای؟» پاسخ داد: «هر وقت سواری آموختی، برای رم دادن اسب تو خواهم آمد؛ فعلاً برو سواری بیاموز.

مثل هر روز، در نخستین لحظات بامدادی، در هنگام ترک خانه، از جلوی بساط شیطان رد شدم. گفت: محصولی تازه دارم. آرامش بخش دروغگویان! و برگ کاغذی به من داد...

نوشته بود:

«دروغگوها بخشیده خواهند شد...

دروغگو، گاه دروغ می گوید: آنقدر کوچک که فکر نمی کند روزی مجبور شود دروغ های بزرگی در ادامه آن بگوید.

دروغگو، گاه دروغ می گوید: تنها به این دلیل که می خواهد لبخند از لب دیگری محو نشود. هر چند که گاه، مخاطب او روزها و شامها گریه می کند از شنیدن آن دروغ.

دروغگو، گاه دروغ می گوید: نه از خودخواهی. بلکه از عشقی که به دیگری و دیگران دارد. می داند که نهایتاً یکی نابود خواهد شد. دروغ می گوید تا آنکه نابود میشود خودش باشد...

دروغگو گاه دروغ می گوید...

و در پایان نوشته بود: دروغگوها بخشیده خواهند شد...»

حرف هایش آرام کننده بود. خاطره تلخ دروغ های پیشین را پاک میکرد. اما کسی در دلم میگفت: حرف هایش را فراموش کن. او شیطان است...

من دور میشدم و جمله های آن برگه را در ذهنم تکرار میکردم...